★KIRA xxx - blog ★

อยู่ๆก็นึกบ้าอะไรขึ้นมา นึกพล็อคเรื่องประหลาดๆได้เรื่องนึง

เรื่องนี้อาจจะ...ไม่ค่อยสมหวัง...แล้วก็ตัดจบไปนิดนึง

แต่ถ้าจุดจบชีวิตเรากำลังใกล้เข้ามา เราก็จะทำแบบนี้ อ่านกันเรยยย

TITLE :"หากความรัก..เป้นไปไม่ได้" (เน่าได้อีกเห้ยยย)

NC : ไม่มี

"อยากจะรู้นักความรักมันหน้าตาเป็นยังไง?" หญิงสาวคนนึงพูด ขณะที่เดินอย่างห้าวๆไปตามทางเดินของโรงเรียน ซึ่ง ข้างๆเธอนั้นก็เป็นเพื่อนหญิงสุดจะหญิงคนนึง ที่บุคลิคตรงข้ามกันลิบลับ

"มันจะมีหู ตา จมูก ปากเหมือนเรารึเปล่านะ"หญิงสาวคนนั้นยังพูดล้อเลียนมันต่อไป โดยคนที่เดินข้างๆถึงกันถอนหายใจ

"ทำไม... อิจฉาคนอื่นที่เขามีความรักหรือไง?" เพื่อนหญิงหันมายิ้มแสยะให้เล็กน้อยก่อนที่จะเดินจ้ำอ้าวนำหน้าไปกอ่น 

"เหอะๆ ไม่ได้อิจฉาเฟร้ย!" เธอยังคงย้ำความรู้สึกตัวเองเหมือนเดิม

มันก็มีแค่นี้สินะ...

แค่จีบกัน

แล้วก็เลิก

ชีวิตมันก็แบบนี้

 ไม่ได้รักกันจริงซะหน่อย

เอะอะก็หาเหตุผล

ที่จะตีตัวออกห่าง

.....

"ไม่ใช่หรือไง?"

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากที่เธอนั่งๆนอนๆเซ้งกับความหมายของคำว่าความรักอยู่เป็นคืน ทำให้คืนนั้นเธอไม่ได้ทำการบ้านเลยสักนิด

"โอ้ยยย ความรักนี่มันแย่จนวินาทีสุดท้ายจริงๆ" ้เธอบ่นเสียงดังหน้าประตูห้องเรียน แล้วรีบเดินเข้าไปควานเอาสมุดของเธอออกมา พร้อมกับกล่องดินสอสีห้าว แรง

"ใครทำการบ้านแล้วบ้าง?? อังกฤษน่ะ ยืมลอกหน่อย"

 แต่ไม่มีเสียงตอบกลับใดๆจากเพื่อนในห้อง เพราะเธอไม่ได้เป็นที่รักของเพื่อนในห้องแม้แต่น้อย ไม่ใช่ด้วยบุคลิคแบบนี้ แต่เป็นเพราะบางสิ่งบางอย่างที่เธอได้ทำลงไปกอ่นหน้านี้ต่างหาก ...

ทำไมนะ...

ทำไมไม่หันกันมาบ้าง?

ฉันทำผิดอะไร

มันต่างหากไม่ใช่หรอ?

ที่ทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้

"ฉันไม่ผิดสักหน่อยยย!!" เธอตะโกนออกมาลั่นห้อง ทำให้เพื่อนๆในห้องหันมามองเธอแล้วต้างซุบซิบนินทาต่างๆ แต่ภาพนี้คงเห็นจนชินแล้วหละ

ไม่มีใครใจดีกับฉันเลย

ทำไมกันหละ

ทำไม???แค่ไม่ได้รักกันแล้ว

คนอื่นถึงกับ ไม่รักฉันด้วยหรือไง?

แต่ยังมีเพียงเพื่อนคนนึงที่ไม่ได้ตีตัวออกห่างเธอเลย ตลอดเวลา..แต่ก็เป็นเพื่อนที่...เขาก็มีเพื่อนสนิทของเขาอยู่แล้ว เข้าไปคุยด้วย จะมีปัญหาเปล่าๆหนะ "หวัดดี!!" เสียงดังมาจากข้างๆตัวเธอ ทำให้สะดุ้งเฮือกขึ้นมา

"อื้ม ><" เพื่อนชายที่เป็นคนที่สนิทกับเธอที่สุดในห้อง เดินเข้ามายืนข้างๆแล้ววางกระเป๋าที่โต๊ะเรียนของเขาซึ่งอยู่ข้างๆกับโต๊ะเรียนของเธอ

แต่เธอไม่รอช้า รีบหยิบการบ้านอังกฤษที่เธอไม่ค่อยถนัดขึ้นมาทำทันที ดูอาการและสีหน้าของเธอก็พอจะดูออกว่า อารมณ์บ่จอยเป้นที่สุด เหมือนกำลังแผ่รังสีว่า"อย่ามาใกล้นะเฟร้ย!"

แต่คนที่ยืนข้างๆเธอนั้น ไม่ได้คิดอย่างงั้น เขากลับยิ้มให้แล้วส่งสมุดให้เธออย่างใจดี

"เอ้า! อย่าลืมเอาวิชาสังคมมาให้ผมหละ ^^ " เขายิ้มให้อย่างใจดีแ้ล้วเดินออกไปนอกห้อง ทำเอาหญิงสาวที่นั่งอยู่ที่โต๊ะอึ้ง !!! แต่ก็รับหนังสือมาด้วยความเต็มใจ

แต่ใบหน้าของเธอก็หุบยิ้มไม่หยุด แถมยังจะมีน้ำตาออกมาเล็กน้อยซะด้วย

"แหมๆ คุณเธอ เดี๋ยวนี้หันมาอ่อยผู้ชายดีๆอย่างงี้แล้วหรอยะ?" เสียงที่ไม่อยากจะได้ยินดังขึ้นข้างหูของสาวห้าว เสียงนั้นเป็นเสียงของเพื่อนหญิงร่วมห้องที่เธอไม่สนิทด้วยที่สุด เรียกว่าไม่ถูกกันมากกว่าหละมั้ง??

แต่เธอไม่ได้โต้ตอบอะไรไป แต่กลับตั้งใจลอกงานอย่างเอาเป็นเอาตาย

หมับ!!!!!!!!

ศัตรูอีกคนคว้าสมุดหมับออกไปจากโต๊ะ

"ลอกกันอย่างงี้เลยไม่อายหรอไง?"

"ตายแล้ว!! ต้องโดนทำโทษแน่เลย หักคะแนนด้วยรึเปล่าก็ไม่รู้"

หลายเสียงพยายามรุมเร้าหญิงสาวที่นั่งขมักเขม้นอยู่ที่โต๊ะ ให้ลุกขึ้นมาโต้ตอบ แต่กลับไม่ได้ผลเธอไม่ได้ลุกขึ้นมาเหมือนแต่ก่อน แ่ต่กลับตั้งใจเขียนงานอย่างเอาเป็นเอาตาย เพราะอะไรกัน?

แต่นานๆเข้ามันก็เริ่มรับไม่ได้ ... หลังจากที่โดนด่านอกเรื่องทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรเลย

เธอเริ่มจะมีน้ำโหเล็กน้อยก่อนที่จะตัดสินใจลุกขึ้นชกไปที่ใบหน้าแอ๊บแบ๊วของเพื่อนหญิงนั้นก็มีเสียง ผู้ชายดังขึ้นข้างหลังเธอ

"นี่! แกล้งอยู่ได้ กลับที่ไปซะ"

ชายคนหนึ่งที่สะพายกระเป๋า เพิ่งเดินมาถึงห้องเรียนหมาดๆ แล้วก็เพิ่งจะไล่เพื่อนสาวออกไปหมาดๆ

"ชิ!! ถ้าไม่เห็นว่าเป็นทีมนะ" พวกกลุ่มเพื่อนหญิงพากันเดินออกไปจากตรงนั้น แล้วคืนสมุดของ "ต้น" ไว้ที่โต๊ะของเธอ

"ทีหลังอย่าปล่อยให้แกล้งสิ!" ทีมเดินเข้ามาแล้วเอามือลูบหัวของหญิงสาวเบาๆ ก่อนที่จะสังเกตเห็นน้ำตาของเธอหยดลงไปที่สมุด จนหมึกเยิ้ม

"นี่! หมึกเยิ้มหมดแล้ว หยุดร้องไห้ได้แล้วนะ" แล้วเขาก็หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาแล้วยื่นให้หญิงสาวคนที่นั่ง สะอึกสะอื้นอยู่เบื้องหน้า แต่เธอกลับไม่หันมาขอบคุณ...

"เหอะ!"เธอสบถขึ้นมา"อย่ามาทำใจดีกับชั้นมากกว่านี้ได้ไหม?!!!!!!" เธอมีท่าทางกระฟัดกระเฟียดแล้วลุกออกจากห้องไป ทิ้งให้ชายคนนั้นมองตามเธออย่างมีความหวัง

"นี่ๆ เรื่องของยัยนั่นกับทีมมันเป็นยังไงกันแน่ ชั้นอยากจะรู้"ผู้หญิงที่นั่งอยู่ในดงเพื่อนผู้ชายมากมายถามขึ้น และหวังว่าจะได้คำตอบโดยทันที

"อ่อ จริงๆแล้วน่ะ ทีมกับปลายคบกันอยู่ แต่ไม่ถึงกับเป็นแฟนหรอก แต่จู่ๆปลายก็บอกว่าจะไม่คบแล้ว.. บอกว่าชอบผู้หญิงน่ะคับ แล้วจากนั้น..."

นักเรียนสาว เอานิ้วปิดปากของชายหนุ่มเบิ้องหน้าไว้

"แล้วจากนั้น... ปลายก็พยายามจะหลบหน้า และทำเป็นไม่ชอบทีมมาโดยตลอดเลยใช่มั้ย"

จริงๆแล้วเรื่องน่ะมันไม่ใช่อย่างที่พวกนายคิดกันหรอก

ไม่ใช่ๆๆๆๆๆ จริงๆแล้ว

ชั้นก็เป็น....

คนตีตัวออกห่าง เพราะความใจดีของเขานั่นแหละ

ฉันไม่อยากจะยอมรับความจริงว่า..ความรักที่เขามอบให้ฉันสามารถรับมันได้

"ร้องไห้ทำไมหนะ?" เสียงของต้นดังขึึ้นมา...ตอนที่เขาเดินผ่านห้องล็อกเกอร์แล้วเห็นหญิงสาวนั่งร้องไห้อยู่คนเดียว

"ไม่มี..ฮึก...อะไรหรอก" เธอปาดน้ำตา แต่ชายหนุ่มคนนั้นก็เดินเข้ามาใกล้

"ใครแกล้งหรอ?"

"ไม่มีอะไรไงเล่า!!!"

"นี่ บอกมาเถอะ ผมไม่ใช่คนปากโป้ง"

"ก็ไม่มีอะไรไงเล่า!!!"

"ปลาย!"

เขาเริ่มดุขึ้นนิดๆเมื่อเห็นหญิงสาวร้องไห้ไม่หยุด

"ผมห่วงปลายรู้ไหม? รู้บ้างไหมว่าผมเป็นห่วงมาตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ที่รู้ว่าต้องเสียปลายไป ให้กับมัน"

หญิงสาวทำสีหน้างงจัด! เหมือนกับว่ากำลังเรียบเรียงประโยคใหม่อีกครั้ง

จริงๆแล้วทีมกับต้นเป็นเพื่อนสนิทกัน เอามากๆเลยด้วย แต่หลังจากที่เธอไปสนิทกับทีมมากกว่าทำให้ต้นตีตัวออกห่างไปบ้าง แล้วไม่ค่อยกลับมาคุยเหมือนเดิม

"ผมจะไม่ทำให้ปลายต้องร้องไห้นะ" เขาจับใยหน้าของปลายขึ้นมา "มารักผมแทนที่ีจะเป็นหมอนั่นเถอะ!"

สิ้นประโยค ทำเอาสาวห้าวตกใจสุดขีด แต่ก็ตอบรับกลับไปง่ายๆ เพราะว่า..เขาช่างดีกว่าเขาคนนั้นเหลือเกิน..แต่ยังไง ทำยังไง ถึงจะตัดเขาออกจากหัวใจที่ยังหว้าเหว่นี้ได้หละ

เรื่องราวดำเนินไปเรื่อยๆ ต้นประกาศตนว่าเป็นแฟนกับปลายแล้ว..ทำเอาทุกคนในห้องอึ้งไปทีเดียว และแน่นนอนโดยเฉพาะทีม

เรื่องราวของทีมกับปลายมันช่างน่าเศร้า ซะเหลือเกิน ไม่เหมือนในนิยายที่จะจบด้วยความสุขทุกครั้ง

เธอคงจะเป็นคนที่เจ็บปวดที่สุด...

ทั้งๆที่ปลายก็มาคบกับต้นเป็นจริงเป็นจังแล้ว แต่ทำไมกลับหันไปมอง "เขา" อยู่เรื่อย~!

ทั้งๆที่น่าจะตัดใจได้นานแล้ว ทำไมต้องกลับไปคิดถึง "เขา" อีก

ทั้งๆที่เขาก็มีคนอื่นแล้ว ทำไมยังจะ "เป็นห่วง" เขาอีกนะ

และแล้วเรื่องราวของนิยายเรื่องนี้ก็ดำเนินต่อไปอย่างไม่จบสิ้น

มีทั้งความสุขความทุกข์ และ ความเสียใจต่างๆปนอยู่ จนกระทั่งวันนึง...ที่ทีมถูกตำรวจจับข้อหาชกต่อยทะเลาะวิวาท ทั้งๆที่เขาไม่ได้เป็นคนเริ่มด้วยซ้ำ แต่ทำไมเขากลับต้องมารับผลนี้ด้วยหละ

"น่าสงสารทีมนะ" ต้นเอ่ยเรียบๆแล้วโอบไหล่ปลายไว้

"อื้ม... " เธอตอบสั้นๆ แล้วเดินเหม่อตามเขาไปเรื่อยๆ

บังเอิญหันไปเห็นกระดาษที่อยู้ใต้โต๊ะของทีมพอดี ก็เลยแอบหยิบออกมาดู

"อย่าให้เรื่องมันบานปลาย.." เธออ่านออกมา

"อยากให้จบดีๆก็มาเจอกันหน่อย ที่หลังโรงยิม รู้ดีนะว่าจะเจออะไร บอกลาโลกได้แล้ว.. ถ้าไม่มา..ก็จะหนักกว่ามานะ"

เธอแอบตกใจเล็กน้อย ที่กระดาศมีรอยอ่านก่อนหน้านี้แล้ว แสดงว่า..ทีมต้องเปิดอ่านแล้วแน่นอน เธอหันไปมองต้นสักพักก่อนที่จะตัดใจ รีบหยิบกระเป๋า เดินออกไป "ต้น! ไว้เจอกันนะ"

เธอรีบเดินออกไปโดยที่ีคนเบื้องหลังยังไม่ได้ตอบเธอกลับ

"อะ...อื้มๆ บ๊าย บะ...บาย" เขาพูดเสียงขาดๆเพราะเธอวิ่งหายลับไปแล้ว

ไม่นะ...

ทีมไม่ใช่คนผิด

ทำไมหละ?

ทำไมต้องถึงกับ

"บอกลาโลกเลยหรอ?"

ไม่จริงน่า...

จะทำกันขนาดนั้นเลยหรอ

อย่างน้อยฉันก็อยากจะปกป้องเขา

เธอรีบวิ่งกลับไปที่บ้านหยิบเอาซองจดหมายและกระดาษขึ้นมาเขียน อะไรบางอย่างแล้ววางไว้บนเตียงอย่างบรรจง แล้วรีบวิ่งออกไปอย่างไม่รอช้า

"โรงยิมหรอ?" เธอนึกถึงจดหมายที่เธออ่าน

"ขอโทษนะต้น แต่ฉันยังรักเขาอยู่"

 เธอรีบวิ่งไปที่โรงยิมอย่างไม่รอช้า แล้วก็พอดีจังหวะที่เจอกับทีมกับคู่อริที่มาเป็นหมู่

ขณะที่เขากำลังทะเลาะกัน เธอก็สังเกตเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ตรงข้ามกับทีมถือปืนอยู่ หร้อมที่จะยิงได้ทุกเมื่อ!!

"ถ้างั้นแก...ก็ตายซะเถอะ!!!"

คงเบื้องหน้าชักปืนอย่างไม่รอช้า แต่จังหวะที่จะเหนี่ยงไกนั้น หญิงสาวก็วิ่งเข้าไปอย่างกล้าหาญแล้วเข้าไปบังตัวของเพื่อนชายคนที่เธอรักที่สุด

"ปังงงงงงงงงงงงงงงงงงง!!!"

เสียงปืนดังลั่นคนที่โดนยิงไม่ใช่คู่กรณี แต่กลับเป็นร่างบางของหญิงสาวที่เข้าไปบัง

"เฮ้ย!!" ทั้งสองฝ่ายอุทานออกมาดัง

"ไม่นะ!!!" ทีมลงไปนั่งคุกเข่าที่พื้น.. แล้วจับร่างขึ้นมา ปรากฏเห็นเป็นใบหน้าของหญิงสาวชัดเจน

"ปลาย!!" เขาอุทานออกมาดังก่อนที่ฝ่ายตรงข้ามจะรีบวิ่งหนีไป

"มาทำไมหนะ?" ทีมเอ่ยถามอย่างกระวนกระวายก่อนที่ร่างที่อยู่ในอ้อมกอดจะค่อยๆพูดออกมาช้าๆ

"โชคดีที่ยังไม่ตาย...ชั้นยัง...ไม่ตายใช่มั้ย?" ปลายเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก

"ไม่...ปลาย....เธอมาทำไม" ทีมยังคงกระวนกระวายทำอะไรไม่ถูก

"ฝากจดหมายที่อยู่บนเตียงฉันด้วยนะ" จู่ๆร่างเบื้องหน้าก็หยุดหายใจก่อนที่จะสิ้นประโยค ทำเอาเพื่อนชายเบื้องหน้าอึ้ง ไปและหยุดหายใจไปชั่วขณะก่อนที่จะพยายามเขย่าตัวเธอสุดฤทธิ์ แต่ก็ไม่ได้ผล

"ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"

"อะไรนะ?" ต้นถามทีมย้ำอีกครั้ง

"อื้ม อย่างที่ชั้นพูดแหละ" ทีมก็ยังย้ำคำพูดเองอีกครั้ง

"ไม่จริงมั้งนายล้อเล่นแ่นๆ" ต้นยังยิ้ม แล้วปลอยใจตัวเองที่กำลังเสียขวัญสุดๆ

"ฟังนี่นะ" ทีมหยิบจดหมายขึ้นมา ที่เพิ่งจะได้รับจากแม่ของปลายเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา แล้วก็รีบวิ่งมาหาเพื่อนที่เคยสนิทกันเอามากทันที

"ใครกันที่อ่านจดหมายนี้กันอยู่นะ?" เขาพูดออกมา โดยที่คนเบื้องหน้านั่งฟังอย่างตั้งใจ

"คงเป็นคนที่เป็น เพื่อนของปลายใช่มั้ย? ดีใจจังที่ได้เกิดมามีเพื่อนดีๆแบบพวกนาย

ชั้นอยากจะฝากคนที่กำลังอ่านจดหมายสักหน่อย ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็ฝากด้วยละกัน

หนังสือการ์ตูนทั้งหมด เอาไปขายนะ แล้วเอาเงินให้แม่ไว้เป็นกองทุนให้น้องเรียนต่อ

ของทุกอย่างที่เกี่ยวกับปลาย เก็บใส่กล่ิองแล้วเผาเลยก็ได้ ..ยังไงก็ไม่มีคนใช้อยู่แล้ว

นิยายของฉัน ช่วยเอาไปให้นิดด้วย มันขอยืมตั้งนานแล้วยังไม่ได้คืนเลย

ถ้าว่างช่วยออนเอ้มฉันแล้วตั้งหัวเอ็มว่า ปิดใช้ตลอดกาล อ๋อ! บอกพี่ๆที่อยู่ในกลุ่มบอร์ดด้วย

ว่าคงไปงานหนังสือด้วยกันไม่ได้แล้ว

ฝากเยอะไปไหมเนี่ย? จะช่วยได้ไหมน้า

จดหมายนี้เขียนก่อนที่จะไปหาทีม... ก็เลยรีบเขียนไปหน่อยน่ะ

อ๋อๆ แล้วก็ฝากอย่างสุดท้ายแล้วจริงๆ เป็นสิ่งสุดท้ายที่อยากจะฝาก

ช่วยบอกต้นด้วยว่า เขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดเท่าที่เคยเจอมา ไม่ว่าจะเป็นความใจดีของนาย ความปราถนาดีของนายมันช่วยให้จิตใจของฉันฟื้นขึ้นมามาก แต่อย่างไรก็ตาม... ฉันก็ไม่เคยจะลืมเขาได้เลย อย่าโกรธฉันเลยนะ ยังไงฉันก็ยังคงรักทีมมาจนถึงทุกวันนี้ ไม่ว่าเขาจะมีคนอื่นหรือว่าอะไร ฉันก็ยังนึกเสียดายอยูทุกวันนี้ ไม่น่าทำให้เขาเจ็บปวดเลย ... แต่ยังไง ก็ขอขอบคุณด้วย ที่ตลอดเวลา 6 เดือนที่ผ่านมา นายทำดีกับฉันเอามากๆ ไม่รู้จะชดใช้ยังไง ดังนั้นแม้สุดท้ายปลายชีวิตของปลายคนนี้ก็อยากจะ

เป็นคนที่สำคัญสำหรับนายตลอดไป

รักนายไม่เปลี่ยนแปลงนะเว้ยยย

ปล.ขอโทษสำหรับสิชาสังคม ต้น..หาคนอื่นลอกแล้วกันนะ" 

คนที่ฟังอยู่เบื้องหน้าถึงกับร้องไห้โห ทั้งๆที่ไม่เคยปล่อยน้ำตาให้ใใครเห็นมาก่อน

เขาสังเกตเห็นรอยน้ำที่ตกลงมาที่กระดาษก่อนหน้านี้

และหวังว่ามันจะเป็นน้ำตาแห่งควสามสุขของปลาย

จนวินาทีสุดท้ายสินะ ^^

จบแล้วค่ะ ไม่รู้ว่าเรื่องเป็นยังไง ยังไงก็คอมเม้นท์กันด้วย ถ้าเราตาย จะต้องเขียนจดหมายฝากไว้ด้วย

อยากใ้ห้อ่านให้จบนะคะ